BWA Warszawa
BWA Warszawa
WGW 2018: Agnieszka Brzeżańska, Jan Dobkowski, Zuza Krajewska "Boginie"
21.09.2018 - 27.10.2018
Jadwiga Sawicka "Odruchy protestu"
23.06.2018 - 31.07.2018
Ewa Ciepielewska "Zwierzęta wsparcia emocjonalnego"
12.05.2018 - 16.06.2018
FOAF: Jiří Thýn, Piotr Makowski, Witek Orski, "Linia"
07.04.2018 - 28.04.2018
Adam Adach "Demos i demony"
03.03.2018 - 04.04.2018
Agnieszka Kalinowska "Ciężka woda"
27.01.2018 - 28.02.2018
WGW 2017: Yann Gerstberger, Sławomir Pawszak, Hanna Rechowicz "Cudowne i pożyteczne"
22.09.2017 - 25.11.2017
WGW2017: WYKWITEX
22.09.2017 - 24.09.2017
"Living in a Material World" Paweł Dudziak, Adrian Kolerski, Michał Sroka, Eliasz Styrna, Katarzyna Szymkiewicz
02.09.2017 - 16.09.2017
Małgorzata Szymankiewicz "Rozciąganie pojęć"
27.05.2017 - 29.07.2017
Ruben Montini "One Person Protest"
27.05.2017 - 27.05.2017
Wielka 19
04.03.2017 - 06.05.2017
DYNAMIKA POGORSZEŃ
28.01.2017 - 25.02.2017
Witek Orski & Maria Toboła "Wirujący seks"
17.12.2016 - 14.01.2017
WGW 2016: Karol Radziszewski "Ali"
23.09.2016 - 19.11.2016
Małe formy rzeźbiarskie
19.06.2016 - 10.09.2016
Sławomir Pawszak "Gorąc"
12.03.2016 - 28.05.2016
Krzysztof Maniak "Przypomina mi się śnieg"
06.02.2016 - 05.03.2016
Lada Nakonechna, Zhanna Kadyrova "Eksperymenty"
05.12.2015 - 30.01.2016
WGW 2015: Ewa Axelrad "Minimalne, Konieczne, Obiektywnie Umiarkowane"
25.09.2015 - 21.11.2015
Małgorzata Szymankiewicz "Postprodukcja"
26.06.2015 - 12.09.2015
Joanna Janiak, Piotr C. Kowalski "Z natury rzeczy"
25.04.2015 - 13.06.2015
Iza Tarasewicz "Logistyka odzysku"
14.02.2015 - 19.04.2015
Karol Radziszewski "W cieniu płomienia"
29.11.2014 - 04.02.2015
WGW: Olga Mokrzycka-Grospierre, Nicolas Grospierre "Szkiełko w oku"
26.09.2014 - 22.11.2014
Jadwiga Sawicka "Fragmenty opowiadania"
24.05.2014 - 24.07.2014
Jakub Woynarowski "Saturnia Regna"
15.03.2014 - 17.05.2014
Sławomir Pawszak „Cannabis, whisky, ananas”
11.01.2014 - 08.03.2014
The Gardens. Laura Kaminskaite, Augustas Serapinas
23.11.2013 - 19.12.2013
Agnieszka Kalinowska "Ściana wschodnia"
27.09.2013 - 16.11.2013
Zuza Krajewska "Przesilenie"
29.06.2013 - 14.09.2013
WITHERED, Galeria Kisterem, Budapeszt
21.06.2013 - 15.08.2013
LITTLE WARSAW "Enter"
25.04.2013 - 21.06.2013
"Warszawa. Nazajutrz...." Galeria Vartai, Wilno
11.04.2013 - 11.05.2013
Samoorganizacja, część 2: New Roman
23.03.2013 - 20.04.2013
Ewa Axelrad "Warm Leatherette"
26.01.2013 - 20.03.2013
Samoorganizacja, część 1: Pewność
05.01.2013 - 19.01.2013
Ziemilski / Marriott / Koniec świata
21.12.2012 - 21.12.2012
Kama Sokolnicka "Zardzewiałe elementy naszego ogrodu"
28.09.2012 - 30.11.2012
"ALPHAVILLE" Griffin Artspace, Warszawa
28.09.2012 - 30.12.2012
Krystian TRUTH Czaplicki "The Changeling"
21.07.2012 - 09.08.2012
Adam Adach "Reprezentacja"
21.04.2012 - 07.07.2012
Małgorzata Szymankiewicz, Przemek Dzienis "Sub pop" BWA Warszawa
25.02.2012 - 14.04.2012
Nicolas Grospierre "Bank"
03.12.2011 - 11.02.2012
Tribute To Fangor
05.11.2011 - 20.11.2011
"Nowy porządek", Art Stations, Poznań
29.09.2011 - 09.02.2012
Wojtek Ziemilski "Nowy porządek" performance
23.09.2011 - 24.09.2011
Agnieszka Kalinowska „Wygasłe neony”
10.09.2011 - 30.10.2011
Jarosław Fliciński "Tego nikt do końca nie wie"
25.06.2011 - 28.08.2011
OTWARCIE "Plądrujemy ruiny rzeczywistości"
07.05.2011 - 11.06.2011

artyści
wystawyBWA Warszawa
wydarzenia
Targi
o nas

english version
Małgorzata Szymankiewicz, Przemek Dzienis "Sub pop"

BWA Warszawa, 25.02-14.04.2012

Klasyczne teorie warto odświeżać, co pokazują młodzi artyści, Małgorzata Szymankiewicz i Przemek Dzienis. Przytłoczeni wagą XX-wiecznych koncepcji, z ulgą porzucamy postulaty ich konserwowania. Szymankiewicz i Dzienis pokazują je nam w nowej, nęcącej odsłonie, nie boją się wzbogacania własnego malarstwa, rzeźby i fotografii nawet o walor atrakcji zaczerpnięty z designu czy mody. Ich modernizm jest wciągający, uwodzący.

Małgorzata Szymankiewicz (ur. 1980) i Przemek Dzienis (ur. 1984) po raz pierwszy spotkali się na wystawie „Tribute to Fangor” w BWA Warszawa. Szymankiewicz skończyła poznańską Akademię z dobrą znajomością abstrakcjonistów amerykańskich i color field painting. Po paru latach intensywnie kolorowego, abstrakcyjnego malarstwa porzuciła kolor, by skupić się na przedstawianiu właściwości różnych faktur, a potem płaszczyzn. Najnowsze wielkie formaty w bieli i czerni oraz kolorach sepii są jak namalowane pociągnięciami wielkiego pędzla. Surowe płaszczyzny budują ciągnące się w głąb obrazów labirynty.

W latach 60. ubiegłego wieku Clement Greenberg zastanawiał się, czy abstrakcja musi być płaska. Ten amerykański krytyk, jeden z najważniejszych interpretatorów modernizmu, analizował „płaskość” jako cechę wyróżniającą malarstwo. W abstrakcyjnym ekspresjonizmie przestrzeń nie miała być płaska, ale też nie iluzjonistyczna. Abstrakcyjne malarstwo nie tworzy iluzjonistycznej głębi, po której można w wyobraźni spacerować, jak w tradycyjnym malarstwie realistycznym – pisał – ale iluzję stworzoną przez malarza modernistycznego można zobaczyć, badając kolejne warstwy obrazu, płaszczyzny nałożone jedna na drugą.

Do modernistycznej gry płaskość/głębia Szymankiewicz ma nieskrępowane podejście. Czarne i brązowe układy geometryczne skontrastowane z białym tłem wyglądają u niej jak rysunki techniczne mebla. Sugestię przechodzenia z płaskiego płótna w trzeci wymiar podkreślają towarzyszące obrazom obiekty. Niektóre rzeźby wyglądają jakby wyciosane były z jednego kawałka. W trójwymiarowych realizacjach Szymankiewicz wyeksponowane są albo faktura tkaniny, albo materiał, czyli drewno, albo rysunek w przestrzeni powstały z metalowego pręta. Rzeźby te znajdują się między malarstwem, instalacją a designem, przypominają pozbawione użytkowych funkcji meble albo sprzęty domowe. W rezultacie prace Szymankiewicz balansują na granicy abstrakcji i niejasnych sugestii sztuki przedstawieniowej.

To napięcie między figuratywnym i abstrakcyjnym pojawia się też w fotografiach Przemka Dzienisa, absolwenta łódzkiej Filmówki. Wcześniej fotografował m.in. sytuacje-ambalaże w naturalnym pejzażu aranżowane razem z Dorotą Buczkowską. Cykl „I Think I'm Empty Now” tworzył, mając przed oczami gotowe obrazy i rzeźby Szymankiewicz z zamiarem wejścia z nimi w dialog. U Dzienisa widzimy, że fotografia, sztuka z definicji przedstawiająca, figuratywna, może stać się abstrakcyjna – dzięki subtelnym przesunięciom. Tak jak Szymankiewicz korzysta z designu, tak jego prace czerpią z fotografii modowej. Trzymając się formalnych rygorów, jednolitej gamy barwnej i minimalistycznej kompozycji, Dzienis pozwala sobie na młodzieżową nonszalancję.

Związki modernizmu z designem czy modą zawsze były skomplikowane. Klasyczni moderniści zwykle dbali o autonomię własnej dziedziny, czystość medium, zarazem zdawali sobie jednak sprawę, że ich estetyczne patenty mają z designem naprawdę sporo wspólnego. Problem obrósł dyskusją, której zawdzięczamy elementarne rozpoznania (np. o sztuce w epoce reprodukcji mechanicznej). Nie tak dawno dyskusja do nas wróciła, m.in. w głośnym „Design and Crime” Hala Fostera. Szymankiewicz i Dzienis – co dla nich charakterystyczne – podchodzą do sprawy na luzie. Ich wizja modernizmu jest nieortodoksyjna przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie boi się lekkości, swobody. Tak, to modernizm w wersji pop. Ale pamiętajcie, że to pop (nie mylić z pop artem) z drugim czy trzecim dnem, wciągający w głąb niczym najlepsze modernistyczne obrazy. Można powiedzieć, że działa na poziomie podprogowym (subliminal). A w efekcie ma w sobie coś niespodziewanego, zaskakującego, łamiącego oczekiwania (subversive). Po angielsku, przywołując przewrotnie nazwę pewnej znanej wytwórni płytowej, powiedzielibyśmy: oto sub pop.